Het is een quote van Nelson Mandela en ik herken hem zo goed in mijn eigen leven en gedrag. Herken jij het ook? Denken of vinden dat het onmogelijk is, toch doorzetten en trots zijn als het gedaan is? Ik ben benieuwd, laat het me weten.

 

Mijn eigen sprekende verhaal rondom deze quote vindt plaats in september 2011, we zijn in Mount Rainier National Park, Washington State in de USA. Het is hier fantastisch mooi, de zon schijnt stralend met een aangenaam temperatuurtje. En toch loopt het zweet al langs mijn rug, angstzweet. Ik kijk voor me en zie de besneeuwde berg. We zijn van plan om de grote wandeling richting de sneeuwgrens weer te wandelen, omhoog dus. Enkele jaren geleden hebben we dit wandelpad ook gelopen, dus ik heb ervaring hoe het zou kunnen gaan voelen vandaag. Het is een goed begaanbare hikingtrail, veel mensen wandelen er ook, we zijn echt niet de enigen. En toch de stemmetjes in mijn hoofd “Je kan dit toch helemaal niet, met je astma.”, “Die vlotte wandelaars om je heen lachen je uit.”, “Je bent een blok aan Rob’s been, die wandelt zo naar boven.”, “Je weet wat voor lijdensweg dit voor je wordt. Doe het niet.” Potverdikkie, hou op, stomme stemmetjes!

 

Ik zie mensen op slippers en sneakers, met enkel een flesje water in de hand. Sta ik hier weer in vol wandelornaat met een survivalpakket aan eten en drinken in mijn rugzak. Het is zwaar traject door de stijging van het pad, we wandelen serieus omhoog, het pad is goed begaanbaar, wel zeer onregelmatig. Sommige stukken zijn geasfalteerd, sommige bezaaid met keien en moet ik goed opletten waar ik mijn voeten neerzet om vallen te voorkomen. Mijn longen hebben het zwaar. “Ik wil naar huis! Waarom doe ik dit?” Omdat het hier fantastisch mooi is en omdat “kan niet, bestaat niet!”.

We stoppen steeds vaker om even op adem te komen, slokje water te drinken, hapje te eten en door maar weer voor een paar minuten. Rob blijft rustig en past zich volledig aan mijn trage tempo aan. Twee en een half uur zwoegen later komen we op het hoogste punt van het wandelpad aan. Ik moet huilen van vermoeidheid, maar damn wat ben ik trots op mezelf! Ik heb het hele pad naar boven gelopen en wordt beloond met een magistraal mooi uitzicht over de omgeving. Om de weg naar beneden veilig te kunnen volbrengen, blijven we een klein uurtje bij de picknickplek. Even de longen en de benen tot rust laten komen om aan het pad naar beneden te beginnen. Dat is een echte kuitenbijter! Auw! Het pad is stijl, vrijwel niet geasfalteerd, bezaaid met keien en losliggend zand, dus concentratie is wel even nodig. Na ruim een uur afdaling zijn we beneden en ik wil alleen maar liggen. Wat ben ik moet! Wat ben ik vooral trots op mezelf.

 

In het verlengde van Mandela’s quote ligt “kan niet, bestaat niet”. Als het op de ene manier niet lukt, er zijn vaak nog wel andere manieren om er te komen. Denk in mogelijkheden, niet in onmogelijkheden!